... يامَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ
يَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ ! ...اي كه عطا ميكنى به كسى كه از تو نخواسته است و تو را
نميشناسد! (پارهاي از دعاي ماه رجب) گزيده زير از ابتداي "ليلي و مجنون" نظامي است كه با بيت آشناي" اي نام تو بهترين سرآغاز..." شروع ميشود. بقيه ابيات را كمتر خواندهايم. پيشكش ماه رجب:
...ای هست کن اساس هستی کوته ز درت دراز دستی صاحب توئی آن دگر غلامند سلطان توئی آن دگر کدامند؟ ترتیب جهان چنانکه بایست کردی به مثابتی که شایست بر هر ورقی که حرف راندی نقش همه در دو حرف خواندی حرفی به غلط رها نکردی یک نکته درو خطا نکردی در عالم عالم آفریدن به زین نتوان رقم کشیدن هر دم نه به حق دسترنجی بخشی به من خراب گنجی گنج تو به بذل کم نیاید وز گنج کس این کرم نیاید از قسمت بندگی و شاهی دولت تو دهی بهر که خواهی از آتش ظلم و دود مظلوم احوال همه توراست معلوم هم قصه نانموده دانی هم نامه نانوشته خوانی عقل آبله پای و کوی تاریک وآنگاه رهی چو موی باریک توفیق تو گر نه ره نماید این عقده به عقل کی گشاید؟ عقل از در تو بصر فروزد گر پای درون نهد بسوزد ای عقل مرا کفایت از تو جستن ز من و هدایت از تو من بددل و راه بیمناکست چون راهنما توئی چه باکست؟ عاجز شدم از گرانی بار طاقت نه چگونه باشد این کار؟ میکوشم و در تنم توان نیست کازرم تو هست باک از آن نیست گر لطف کنی و گر کنی قهر پیش تو یکی است نوش یا زهر شک نیست در اینکه من اسیرم کز لطف زیم ز قهر میرم یا شربت لطف دار پیشم یا قهر مکن به قهر خویشم گر قهر سزای ماست آخر هم لطف برای ماست آخر تا در نفسم عنایتی هست فتراک تو کی گذارم از دست؟ وآن دم که نفس به آخر آید هم خطبه نام تو سراید وآن لحظه که مرگ را بسیجم هم نام تو در حنوط پیچم چون گرد شود وجود پستم هرجا که روم تو را پرستم در عصمت اینچنین حصاری شیطان رجیم کیست باری؟ احرام گرفتهام به کویت لبیک زنان به جستجویت احرام شکن بسی است زنهار ز احرام شکستنم نگهدار من بیکس و رخنهها نهانی هان ای کس بیکسان تو دانی چون نیست به جز تو دستگیرم هست از کرم تو ناگزیرم یک ذره ز کیمیای اخلاص گر بر مس من زنی شوم خاص آنجا که دهی ز لطف یک تاب زر گردد خاک و در شود آب من گر گهرم و گر سفالم پیرایه توست روی مالم پیش تو نه دین نه طاعت آرم افلاس تهی شفاعت آرم تا غرق نشد سفینه در آب رحمت کن و دستگیر و دریاب بردار مرا که اوفتادم وز مرکب جهل خود پیادم هم تو به عنایت الهی آنجا قدمم رسان که خواهی از ظلمت خود رهائیم ده با نور خود آشنائیم ده تا چند مرا ز بیم و امید پروانه دهی به ماه و خورشید تا کی به نیاز هر نوالم بر شاه و شبان کنی حوالم از خوان تو با نعیمتر چیست وز حضرت تو کریمتر کیست؟ از خرمن خویش ده زکاتم منویس به این و آن براتم تا مزرعه چو من خرابی آباد شود به خاک و آبی خاکی ده از آستان خویشم وابی که دغل برد ز پیشم روزی که مرا ز من ستانی ضایع مکن از من آنچه مانی وآندم که مرا به من دهی باز یک سایه ز لطف بر من انداز با هر که نفس برآرم اینجا روزیش فروگذارم اینجا درهای همه ز عهد خالیست الا در تو که لایزالیست بییاد توام نفس نیاید با یاد تو یاد کس نیاید اول که نیافریده بودم وین تعبیهها ندیده بودم بر صورت من ز روی هستی آرایش آفرین تو بستی واکنون که نشانه گاه جودم تا باز عدم شود وجودم هرجا که نشاندیم نشستم وآنجا که بریم زیر دستم گردیده رهیت من در این راه گه بر سر تخت و گه بن چاه گر پیر بوم و گر جوانم ره مختلف است و من همانم از حال به حال اگر بگردم هم بر رق اولین نوردم بیجاحتم آفریدی اول آخر نگذاریم معطل گر مرگ رسد چرا هراسم کان راه به توست میشناسم این مرگ نه، باغ و بوستانست کو راه سرای دوستانست! ...
