ديشب دوباره حس از خود ممنون بودن بچههاي تلويزيون گل كرده بود . مجري ويژه برنامه سحر شبكه يك ، فرزاد جمشيدي، فهرست بلند بالايي از نام همكاراني كه او را در تهيه اين برنامه ياري داده بودند(!) براي تشكر آورده بود و براي روزه داران عزيز قرائت ميكرد.
نمي دانم در اين مواقع مجريان و برنامهسازان تلويزيون هيچ دقت ميكنند كه اين كار يعني تشكر دائم از خود و همكارانشان در جلو دوربين و در حضور مردم درواقع معنايش طلب تشكر مردم از آنها هم هست يا نه؟! اين كار يعني اينكه اي مردم بدانيد كه اين افراد براي اين برنامه اينهمه زحمت كشيدهاند و بسي شايسته تشكرند! اگر اين غرض پنهان پشت اين كار نباشد چه دليلي برايش وجود دارد آن هم موقعي كه اين افراد به ازاي خدمتي كه كردهاند مزد مادي و معنوي خود را دريافت كردهاند و از سوي كساني كه لازم است، قدر خود را ديدهاند.
فكر نميكنم هيچ صنفي از اصناف جامعه به اين اندازه به آفت ياد شده دچار شده باشند.
ممكن است كسي در توجيه اين رسم ناپسند بگويد اينكار اگر در هر زمان ديگري جايز نباشد باري حداقل در وقت سحر به دليل مشكلات خاص خودش جايز، بلكه واجب است. اما بايد به چنين كسي گفت اگر بر و بچههاي تلويزيون، دقيقتر بگويم، بعضي از آنها، تنها يك ماه در سال متحمل اين سختي ميشوند پس ديگراني كه در مشاغل شبانه آنهم در تمام ايام سال اين سختي را تحمل ميكنند چه بايد بگويند؟ به نظر من اين رسم ناخوشايند بايد روزي از رسانه ملي برچيده شود. جالب تر آن است كه مجريان و برنامه سازان تلويزيون در دادن وقت اضافه به يك برنامه هر چقدر هم كه مهم باشد خست ميورزند اما همين وقت گرانبهاي تلويزيون را به راحتي صرف چنين قدردانيهاي زائد و بي دليل ميكنند.
